Rick Miller, kanadyjski kompozytor, multiinstrumentalista i producent działa na scenie muzycznej od ponad czterdziestu lat. Zadebiutował jako artysta solowy w 1984 roku produkcją New Age „Starsong”. W 1987 roku ukazała się kolejna jego płyta „Windhaven”, a w 1998 „Interstellar Passage”. Kolejne lata to fascynacja rokiem progresywnym. Zawsze inspirowała go muzyka takich zespołów, jak: Genesis, Pink Floyd, The Moody Blues i The Alan Parsons Project. Od 2004 roku do chwili obecnej wydał siedemnaście albumów, w tym „Temporal Illusion”, którego premiera miała miejsce 21 maja 2026 roku.
Nowy album zawiera siedem kompozycji. Do jego nagrania została zaproszona cała rzesza znakomitych muzyków: Sarah Young (flet), Barry Haggarty (gitary), Carolina Prada (obój), Mateusz Swoboda (wiolonczela), Kane Miller (skrzypce ) i Will (perkusja, instrumenty perkusyjne). Muzyka Millera utożsamia spokój i dyskretną wirtuozerię. Nie ma w niej pychy i niedomówień. Jest realny świat pełen delikatnych wibracji, snów, wspomnień i emocji. Każda nuta jest głęboko przemyślana i zawieszona na pięciolinii w sposób metodyczny, lecz i nie pozbawiony odrobiny fantazji. Fascynacja klasyką rocka progresywnego miała bezsprzecznie wpływ na jego twórczość, choć bardzo szybko odnalazł swoją własną ścieżkę i niepowtarzalny styl.
Album otwiera przepiękna kompozycja „Fill The Night”. Miękka linia gitary akustycznej zestraja się z uwodząco brzmiącym fletem. Ten melancholijny duet stworzony przez Sarę Young i Barry’ego Haggarty inicjuje klimat pełen delikatności i elegancji. Wokal Ricka jest charakterystyczny i rozpoznawalny. Wtóruje mu wiolonczela i chórki. Jest tu apetyczna, gitarowa solówka i jednocześnie doskonała równowaga pomiędzy głosem, a tematem budowanym przez palce Barry’ego.
„The Game” jest najdłuższym utworem na płycie. Trwa prawie 10 minut i fascynuje głębią fortepianu i sekwencjami instrumentów dętych: fletu i oboju. Dotyka lekkością skrzypiec i niezwykle dopracowanymi solówkami gitary. Śpiew Ricka jest przejmujący i melancholijny.
Jesień w wersji Millera przybiera spokojne, złociste barwy. „Autumn”, bo tak właśnie zatytułowano tę kompozycję, nie ma w sobie burz, szalonego wiatru czy chmur ciężkich od deszczu. Barwne kobierce liści szeleszczą pod stopami, a ostatnie promienie słońca spowijają kibicie drzew. Gitara klasyczna, wokal i subtelne chórki w tle są przykładne i uporządkowane, jak prymusi siedzący w pierwszej ławce. Dopiero solówka Barry’ego Haggarty wprowadza nieco zamieszania.
„The King Of Men” ukazuje urocze muzyczne płaskowyże budowane brzmieniem instrumentów: fletu, gitary elektrycznej, klawiszy i głosu Ricka. Folkowa stylistyka łączy się z barwnymi, rockowymi motywami. Profesjonalizm i wyobraźnia potrafią wykreować wspaniałe, muzyczne algorytmy.
„Gargoyles” wprowadza słuchacza do baśniowej krainy fantazji. Znakomita orkiestracja otula orientalnym płaszczem. Muzyka przenika sny, stymuluje wyobraźnię. Wiruje pomiędzy chmurami, tworzy wolty wokół murów obrośniętych mchem, zagląda do wieżyczek ozdobionych głowami gargulców, zespala się z pulsem nocy.
„Time And Again” rozwija się powoli niczym nić Ariadny. Flet i obój nadają tej kompozycji atłasowej miękkości, łączą swoje siły z gitarą akustyczną, by po chwili wkroczyć do komnaty tajemnic. Narracja, wokal, chórki, gitarowa solówka – unoszą w swoich „ramionach” potężną dawkę melodii.
„Overload” zamyka płytę klamrą enigmy. Etniczne bębny, chórki i orientalnie brzmiące klawisze tworzą niepowtarzalną aurę. Linia gitary przebiega niezależnie od wokalu, ma swój własny temat. Perkusja buduje plemienne brzmienia. Bardzo efektowne zakończenie albumu. Mistyczne i ciekawe.
„Temporal Illusion” to kolejny udany album Ricka Millera, który jak zawsze tworzy muzykę barwną, niebanalną i działającą na wyobraźnię. Kreuje obrazy, działa na zmysły i nawet jeżeli jest to chwilowa iluzja, to taka najpiękniejsza…
