Blues Against The Machine to pięć wyrazistych postaci europejskiej sceny rockin’ bluesa, które od ponad dwudziestu lat szturmem podbijają europejską scenę bluesową. Producent płyt i główny kompozytor grupy, Budda Guedes, stworzył zgrany, precyzyjny, ale też rozrywkowy zespół, porywający publiczność mieszanką bluesa, jumpa, boogie i rock’n’rolla.
Ogromną siłą Blues Against The Machine jest połączenie pięciu mocnych muzycznych osobowości pochodzących z różnych zakątków świata. Prawdziwa synergia wynikająca z ich współpracy dała efekt wręcz znakomity. Pokazali to na pierwszej płycie. Potwierdzają, a nawet idą o krok dalej, na drugiej.
Budda Guedes to ikona portugalskiego bluesa, autor piosenek i producent, lider Budda Power Blues, właściciel wytwórni Mobydick Records. Koncertował na całym świecie, był członkiem zespołu Marii Joao, współpracował z Shirley King, prowadzi projekt o nazwie Trio Pagū.
Bart Szopiński to czołowy polski pianista bluesowy, nagradzany przez 19 lat z rzędu jako Pianista Roku. Wraz z zespołem Boogie Boys był finalistą International Blues Challenge w Memphis, jego płyty były nominowane do Fryderyka. Koncertował w Europie, Japonii, Kanadzie, USA i w krajach Bliskiego Wschodu, współpracując z wieloma legendami bluesa. Jest organizatorem dużych festiwali bluesowych i ambasadorem gatunku, a niedawno na naszych łamach przedstawialiśmy jego zeszłoroczny, nagrany we współpracy z Erikiem Zahlem, świąteczny album „This Ol’ Merry Christmas”.
Danny Del Toro to hiszpański mistrz harmonijki ustnej, łączący w swojej twórczości jazz, ragtime oraz akustyczne i elektryczne brzmienia. Koncertował z wieloma artystami w całej Europie. Jest nauczycielem, uznanym wykonawcą i zdobywcą wielu prestiżowych nagród.
Vasco Moura to portugalski basista, którego styl czerpie z funkowych i bluesowych klimatów. Grał z wieloma artystami z Portugalii i Brazylii, prowadzi własne projekty muzyczne.
Nik Taccori to włoski perkusista, który współpracował z takimi ikonami, jak Big Daddy Wilson, Ian Siegal, Kirk Fletcher i Terence Trent D’Arby. Grał na ponad 70 albumach, koncertował w Europie i Japonii.
Kiedyś było ich sześciu (na pierwszej płycie śpiewał Eric Slim Zahl, a obecie wszystkie partie wokalne to dzieło Buddy Guedesa), a teraz stanowią zgrany superkwintet: pięciu ludzi, pięciu niesamowicie utalentowanych muzyków. To absolutna muzyczna czołówka w swoim gatunku…
Efekt ich współpracy, zespół Blues Against The Machine, to szacunek do tradycji, coś nowego, ale z respektem i uważnym spojrzeniem na dorobek starych mistrzów. Ich zeszłoroczny debiutancki album „Blues Against The Machine” rozszedł się w ekspresowym tempie, a wraz z nim kalendarz koncertowy zapełnił się po brzegi. Koncertowali w Portugalii, Hiszpanii, Norwegii, Estonii, a także w Polsce (m.in. Festiwal Blues Express w Zakrzewie, Festiwal Blues Na Świecie w Świeciu).
Nowa płyta Blues Against The Machine „Vol. II” ukazała się nakładem Mobydick Records (Portugalia) i Flower Records (Polska). Zawiera dziesięć utworów, które układają się w barwną, a zarazem zwartą całość, zagraną zgoła znakomicie – co nie powinno dziwić, biorąc pod uwagę muzyczne korzenie członków zespołu. Płyta to żywiołowa mieszanka bluesa, stylu jump i boogie z Zachodniego Wybrzeża. Myślę, że każdy „czujący bluesa” znajdzie na niej coś dla siebie. Jako całość prezentuje się znakomicie. Ja ukochałem sobie dwa utwory: „Bright Light” oraz „There’s No Stronger Bond Than Love”, ale zdaję sobie sprawę, że pewnie każde z 10 nagrań może okazać się czyimś faworytem.
Podkreślmy, że płyta zagrana jest na najwyższym poziomie. Wypełniająca ją muzyka to coś w sam raz dla tradycjonalistów bluesowego gatunku, ale warto też podkreślić, że członkowie Blues Against The Machine prezentują świeże i nieszablonowe podejście do bluesa, co powoduje, że „Vol. II” to pozycja autentycznie obowiązkowa dla wszystkich fanów nowoczesnej, tryskającej energią, odmiany tego gatunku.
